این شعر از صائب تبریزی به بیان احساسات عمیق انسانی مانند عشق، درد، آرزو و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر از دلهای پریشان، بیقراری انسان در برابر گردش روزگار، و رابطهی عشق و رنج سخن میگوید. همچنین، به مفاهیمی مانند تقدیر، صبر و رضایت اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و تمثیلهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۸۶۰ - دل صد پاره زان گرد می گلفام می گردد
که این اوراق را شیرازه خط جام می گردد ۱
ندارد دل قرار از گردش گردون، چه دورست این
که طفل از جنبش گهواره بی آرام می گردد ۲
درین محفل که صاف از درد و درد از صاف می جوشد
صفای وقت دارد هر که درد آشام می گردد ۳
کدامین مرغ زیرک را قضا در دام می آرد؟
که اشک شادیی برگرد چشم دام می گردد ۴
غزال شهری من سایه را صیاد می داند
وگرنه آهوی وحشی به مجنون رام می گردد ۵
به دست آرزو دادم عنان دل، ندانستم
که این گلگون سرکش از دویدن خام می گردد ۶
زبان چرب چشم شور را در چاشنی دارد
نمک در پرده های دیده بادام می گردد ۷
محبت با دل بی نقش نرد عشق می بازد
درین عالم عقیق ساده صاحب نام می گردد ۸
اگرنه مستحق محروم می باشد، چرا صائب
ادای خاص او دایم نصیب عام می گردد؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.