این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند نعمتهای بیحساب و تبدیل آنها به دردسر، دنیای فریب و خودفروشی، تأثیر زمان و پیری بر انسان، و تضادهای زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین، حقایق زندگی را به شیوهای حکیمانه بیان میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات نمادین نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارند.
غزل ۲۸۵۲ - شود چون بیش نعمت، مایه تشویش می گردد
که نوش بی حساب آهن ربای نیش می گردد ۱
درین بازار هر کس خود فروشی پیشه می سازد
اگر دریای پر گوهر بود درویش می گردد ۲
یکی صد می شود زور کمان از حلقه گردیدن
کی از پیری مسلمان نفس کافر کیش می گردد؟ ۳
چنان کز بال و پر طاوس را زیبایی افزاید
زخط سبز حسن ساده رویان بیش می گردد ۴
زخونریزی نگردد قامت خم تیغ را مانع
زپیری بدگهر را دل سیاهی بیش می گردد ۵
چنان کز ابر بی باران شود باطل زراعتها
زافلاس کریمان عالمی درویش می گردد ۶
گر از ناخن رخ آیینه را نتوان خراشیدن
زخط چون صفحه رخسار خوبان ریش می گردد؟ ۷
مرا از آن گوشه میخانه افتاده است خوش صائب
که هر کس می گذارد پا در او بیخویش می گردد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.