این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، امید و ناامیدی میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند سبزه، باران و دود برای بیان احساسات درونی خود استفاده میکند. در این شعر، عشق و رنج ناشی از آن بهصورت نمادین با تصاویری مانند «دلهای پر از خون» و «زنجیر مجنون» نمایش داده شدهاست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم نمادین ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۴۹ - زآب دیده من بید مجنون سبز می گردد
به جای غنچه دلهای پر از خون سبز می گردد ۱
در آن وادی که دود از دانه امید من خیزد
زباران دانه زنجیر مجنون سبز می گردد ۲
به خون خلق زنگ از دل زداید غمزه شوخش
اگرچه سبزه تیغ از نم خون سبز می گردد ۳
چنین گرخاک را سیراب سازد چشم گریانم
به اندک روزگاری تخم قارون سبز می گردد ۴
همان می سوزد از لب تشنگی تخم امید من
اگرچه از سر شکم کوه و هامون سبز می گردد ۵
تری را گر چنین از حد برد ابر سیاه خط
به اندک وقتی آن رخسار گلگون سبز می گردد ۶
نه از بهر برومندی است، راه برق می بیند
مرا گردانه ای از بخت وارون سبز می گردد ۷
مکن با تلخکامان رو ترش تاشکری داری
که از زهر خط آن لبهای میگون سبز می گردد ۸
ازین خجلت که تنها خورد آب زندگانی را
ندانم خضر پیش مردمان چون سبز می گردد؟ ۹
برومندی بود از حسن عشق پاک را صائب
زخال سبز لیلی بخت مجنون سبز می گردد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.