این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به مفاهیمی مانند ناامیدی، عشق، پرواز روح، و بازگشت به اصل خود میپردازد. شاعر از نمادهایی مانند پرواز، آتش، و بازگشت استفاده کرده تا احساسات عمیق و پیچیدهای را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و نمادین موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۸۴۶ - به نومیدی گره از کار سالک باز می گردد
نفس چون سوخت در دل شهپر پرواز می گردد ۱
چه نقصان در وفای عاشق از پرواز می گردد؟
نگه هر جا رود آخر به مژگان باز می گردد ۲
اگر صدبار می سوزد سپند بیقرار ما
همان از گرمخونیها به آتش باز می گردد ۳
به رهبر نیست حاجت بیقراران محبت را
شرر محو فنا از گرمی پرواز می گردد ۴
صدف از شوخی این گوهر شهوار مجمر شد
کجا مهر خموشی پرده این راز می گردد؟ ۵
اگر شمشیر بارد بر سرش بالا نمی بیند
به روی هر که چون منصور این در باز می گردد ۶
نسیم حسن بی پرواست، خودداری نمی داند
به کنعان می رود هر دم زمصر و باز می گردد ۷
قیامت گر برانگیزد غبار خط زرخسارش
کجا بیدار چشم او زخواب ناز می گردد؟ ۸
چو طوطی هر که دارد در نظر آیینه رویی را
به اندک فرصتی صائب سخن پرداز می گردد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.