این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند سیماب، آهن، دریا، موج و گرداب، به بیان حالات درونی و عرفانی میپردازد. او بر اهمیت قناعت، خرسندی و تلاش برای وصال تأکید دارد و از مفاهیمی مانند بینیازی، گذرایی دنیا و عشق الهی سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۳۴ - ز آهم بیستون سرچشمه سیماب می گردد
دل آهن زبرق تیشه من آب می گردد ۱
درین دریا نه تنها قطره سر از پا نمی داند
زبان موج می پیچد، سرگرداب می گردد ۲
به داد حق قناعت کن که با اکسیر خرسندی
به خاکستر اگر پهلو نهی سنجاب می گردد ۳
کمر بسته است نه گردون به خون آبروی من
به آب روی من پنداری این دولاب می گردد ۴
عقیق بی نیازی نیست در گنجینه شاهان
سکندر گرد عالم بهر یک دم آب می گردد ۵
اگر داری تلاش وصل دست از جان بشو صائب
که شبنم را دل از قرب گلستان آب می گردد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.