این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد عشق و محبت، ناامیدی و رنجهای عاطفی است. شاعر از بیوفایی یار، ناتوانی خود در تحمل دردها و تأثیرات منفی عشق بر زندگی خود میگوید. همچنین، او به مفاهیمی مانند سرنوشت، شرمندگی و ناامیدی اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنج نیاز به بلوغ فکری برای درک مناسب دارند.
غزل ۲۸۲۲ - نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد
مباد آن روز کز من روی زلف یار بر گردد ۱
زجان سیرست هر کس می نهد انگشت بر حرفم
به گرد راه گردد بخت چون از مار برگردد ۲
در آن کشور که جنس من فشاند گرد راه از خود
غبارآلود خجلت یوسف از بازار برگردد ۳
مرا بیمارداریهای چشمی ناتوان دارد
مسیحا از سر بالین من بیمار برگردد ۴
بهل از من سپهر نیلگون آزرده دل باشد
چه زین خوشتر که از آیینه ام زنگار برگردد؟ ۵
محبت رشته شیرازه است اوراق خوبی را
بریزد گل اگر یک بلبل از گلزار برگردد ۶
نگه چون پرتو خورشید در چشم آب گرداند
چو از نظاره آن آتشین رخسار برگردد ۷
دورویه تیغ زد چندان که مهر عالم افروزش
برات خط نشد زان صفحه رخسار برگردد ۸
اگر گل صائب آب روی خود در پای او ریزد
محال است این که از خاصیت خود خار برگردد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.