غزل ۲۸۷۷ - بر یکی بوسه حقستت که چنان می‌لرزی

بر یکی بوسه حَقسْتَت که چُنان می‌لَرزی
زان کِه جان است و پِیِ دادنِ جان می‌لَرزی ۱

از دَم و دَمدَمه، آیینهٔ دل تیره شود
جِهَتِ آیِنِه بر آیِنِه دان می‌لَرزی ۲

این جهانْ روز و شب از خوف و رَجا لَرزان است
چون که تو جانِ جهانی، تو جهان می‌لَرزی ۳

چون قُماشاتِ تو اَنْدَر همه بازار کِه راست؟
سِزَدَت گَر جِهَتِ سود و زیان می‌لَرزی ۴

تا که نَخْجیرِ تو از بیمِ تو خود چون لَرزَد
که تو صَیّادی و با تیر و کَمان می‌لَرزی ۵

تو به صورت مَهی، امّا به نَظَر مِرّیخی
قاصِدِ کُشتنِ خَلْقی، چو سِنان می‌لَرزی ۶

گَهْ پِیِ فِتْنه گَری، چون میِ خُم می‌جوشی
گَهْ چو اعضایِ غَضوب، از غَلَیان می‌لَرزی ۷

دلْ چو ماه از پِیِ خورشیدِ رُخَت دِق دارد
تو چرا هَمچو دل اَنْدَر خَفَقان می‌لَرزی؟ ۸

به لَطَفْ جانِ بهاری تو و سَرسَبزیِ باغ
باز چون بَرگ، تو از بادِ خَزان می‌لَرزی ۹

خَلْق چون بَرگ و تو باد و همه لَرزانِ تواَند
ظاهرا صَف شِکَنیّ و به نَهان می‌لَرزی ۱۰

قَصرِ شُکری، که به تو هر کِه رَسَد، شُکر کُند
سَقْفِ صَبری تو، که از بارِ گِران می‌لَرزی ۱۱

چون کُهِ قاف، یَقینْ راسخ و بی‌لَرزه بُوَد
در گُمانی تو مَگَر، که چو کَمان می‌لَرزی ۱۲

دَمْ فروکَش، هَله ای ناطِقِ ظَنّیّ و خَمُش
کَزْ دَمِ فال زنان، هَمچو زنان می‌لَرزی ۱۳