این متن شعری است که از عشق، اسارت، رنجهای زندگی و ناپایداری لذات سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههای مختلف مانند زلف یار، فرنگ، نهنگ و گل، به بیان احساسات عمیق و تجربیات انسانی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند اسارت و رنج ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۲۷۹۹ - شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد
خلاصی نیست هر کس را که در قید فرنگ افتد ۱
نباشد هیچ نوشی در جهان تلخ بی نیشی
زبند نی، شکر آزاد چون گردد به تنگ افتد ۲
به تمکین خموشی بر نیاید هیچ کج بحثی
که گردد راست قلابی که در کام نهنگ افتد ۳
دل از خط بناگوش تو دارد آنقدر راحت
که طوفان دیده ای را دامن ساحل به چنگ افتد ۴
نباشد تاب غربت نازپروردان گلشن را
که گل بر گوشه دستار زود از آب و رنگ افتد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.