این متن شعری است که از استعارهها و تصاویر شاعرانه برای بیان مفاهیمی مانند عشق، رنج، طبیعت و تقدیر استفاده میکند. شاعر از عناصر طبیعی مانند گل، بلبل، خزان، و بادام زلف برای بیان احساسات خود بهره میبرد و به مفاهیمی مانند ناامیدی، عشق نافرجام و ناپایداری زندگی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۲۷۹۴ - به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد
نمی خواهم که چشم من به چشم روزگار افتد ۱
ازان رخسار شبنم خیز چون گل پرده یک سو کن
که چون برگ خزان بلبل به خاک از شاخسار افتد ۲
ز زخم من به رعنایی مثل شد تیغ خونخوارش
کند اندام پیدا آب چون در جویبار افتد ۳
تمام شب نظر بازی کند بادام زلف خود
ندیدم هیچ صیادی چنین عاشق شکار افتد ۴
هجوم زاغ خواهد نخل ماتم کرد سروش را
به فکر عندلیبان این چنین گر نوبهار افتد ۵
ندارد از شکست خلق پروا دیده حق بین
که کشتی بی خطر باشد چو دریا بیکنار افتد ۶
چه افتاده است سر از بیضه بیرون آورد صائب؟
نواسنجی که در فکر قفس از شاخسار افتد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.