این متن شعری است که به موضوعات اخلاقی و انسانی مانند خودانتقادی، پشیمانی، توجه به عیوب خود به جای دیگران، اهمیت صداقت و روشنگری میپردازد. شاعر از مخملکردن دید نسبت به عیوب دیگران و احولکردن نگاه به عیوب خود سخن میگوید و تأکید میکند که پاککردن سینه از تاریکیها و روشنکردن آن با نور صداقت، باعث درخشش فرد میشود.
مفاهیم عمیق اخلاقی و انسانی موجود در این متن برای درک و تحلیل، به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مضامین ارتباط برقرار کرده و از آنها درس بگیرند.
غزل ۲۷۸۶ - دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید
چون رسد نوبت به عیب خود، نظر احول کنید ۱
باعث رنگینی دیوان محشر می شود
چهره از اشک پشیمانی اگر جدول کنید ۲
قامت خم چون مه نو در کمین پس خم است
زودتر آیینه تاریک خود صیقل کنید ۳
پرده ظلمت به قدر روشنی گردد زیاد
عالمی بر خود چرا تاریک از مشعل کنید؟ ۴
تا بود دل در درون سینه بیتابی بجاست
این سپند شوخ را بیرون ازین منقل کنید ۵
کوته اندیشی است دیدن اول هر کار را
در مآل کارها اندیشه از اول کنید ۶
دردسر بسیار دارد پاس دلها داشتن
شانه آن زلف را زنهار از صندل کنید ۷
مشرق خورشید تابان می شود صائب چو صبح
سینه خود را به نور صدق اگر صیقل کنید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.