این شعر از صائب تبریزی به بیان اهمیت شنیدن حرفهای تلخ و انتقادات از زبان دیگران، به ویژه دشمنان، میپردازد. شاعر تأکید میکند که گاهی باید از ظاهر فراتر رفت و به ندای درونی و ناتوانان گوش داد. همچنین، او به موضوعاتی مانند خودشناسی، انتقادپذیری و درک درد دیگران اشاره میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتزاعی و عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۲۷۸۳ - وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟
حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید ۱
سهل باشد، نوشخند گل تلافی می کند
صد جواب تلخ اگر از باغبان باید شنید ۲
گوش ظاهر کی به داد بی زبانان می رسد؟
ناله ما ناتوانان را بجان باید شنید ۳
دوستان را دیده های عیب بین پوشیده است
عیب خود را از زبان دشمنان باید شنید ۴
ای که می نازی به تیر بی خطای خویشتن
ناله از پشت کمان پیش از نشان باید شنید ۵
در غریبی می نماید خویش را فکر غریب
بوی گل را در برون گلستان باید شنید ۶
ای که خون در پیکرت از بیغمی افسرده است
ناله ای از صائب آتش زبان باید شنید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.