این متن شعری است که از موی سفید به عنوان نماد پیری و غفلت یاد میکند و تأثیر آن بر دل و زندگی انسان را توصیف مینماید. همچنین، به مفاهیمی مانند گذر زمان، جوانی و پیری، و نگاه جامعه به این تغییرات اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۷۷۹ - چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید
باز ناورد از ختا این نافه را موی سفید ۱
دیگران را گر ز پیری صبح آگاهی دمید
شد دل ما شیر مست غفلت از موی سفید ۲
کی شود طبع هوسناکان زپیری تنگدل؟
ماه عید طفل طبعان است ابروی سفید ۳
از جوانان نیست کم چون زنده دل افتاد پیر
صبح می رو بد زدلها غم به گیسوی سفید ۴
با سیه رویان بود عفو خدا را روی حرف
قابل اقبال نبود نامه را روی سفید ۵
تار و پود زندگانی را پریشان کردن است
جمع کردن خنده را چون صبح با موی سفید ۶
کاکل عنبرفشان بر پشت آن سیمین بدن
هست چون خط سیه بر پشت آهوی سفید ۷
هر که صائب روی گردان شد زاهل روزگار
می برد از ظلمت آباد جهان روی سفید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.