غزل ۲۷۷۶ - دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید
کرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید! ۱

بوی پیراهن نیامد، پیر کنعان تا نکرد
از دو چشم خود در دولتسرای دل سفید ۲

چشم ما آب سیاه آورد از بس انتظار
تا شد از دامان صحرای طلب منزل سفید ۳

حلقه بیرون در آتش است از نور شمع
چون سپند ما تواند شد درین محفل سفید؟ ۴

شد زلخت دل یکی صد آبروی چشم ما
کرد گوهر روی این دریای بی حاصل سفید ۵

در جواب تلخ دادن ترشرویی می کنند
چون شود در عهد این بی حاصلان سایل سفید؟ ۶

همت ما صرف در پرداز دل شد از جهان
ما همین یک خانه را کردیم ازین منزل سفید ۷

گر به دریا سایه اندازد گلیم بخت ما
در شبستان صدف گوهر شود مشکل سفید ۸

کلک صائب تازه شد تا این غزل را نقش بست
روی دهقان را کند سرسبزی حاصل سفید ۹