این شعر از صائب تبریزی، شاعر پرآوازهٔ سبک هندی، با زبانی نمادین و پر از تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی چون عشق، رنج، زندگی، و نیاز به همراهی و همدلی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند باده، سیلاب، گلستان، و قلاب، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است و درک کامل آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها مانند 'شراب ناب' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۲۷۵۶ - در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید
می به کشتی در کنار آب می باید کشید ۱
می توان تا چشمی از روی گلستان آب داد
پرده نسیان به روی خواب می باید کشید ۲
کم نه ای از بلبل و قمری درین بستانسرا
ناله ای چند از دل بیتاب می باید کشید ۳
در سیاهی می کند می کار آب زندگی
در دل شبها شراب ناب می باید کشید ۴
صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می برد
باده روشن شب مهتاب می باید کشید ۵
ساده کن از فلس خود را، ورنه از هر موجه ای
همچو ماهی وحشت قلاب می باید کشید ۶
خون کنم دل را که تا این مایه تشویش هست
منت دلجویی از احباب می باید کشید ۷
با لب لعل بتان افتاده صائب کار ما
تشنه ما را ز گوهر آب می باید کشید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.