این شعر از صائب تبریزی به بیان احساسات عمیق و دردهای عاشقانه میپردازد. شاعر از نالههای شبانه، شورش دیوانهوار، زخمهای تیغ تیز، و شکایت عاشقان سخن میگوید. همچنین، اشارهای به نقش دایه و محبت او دارد و در پایان، خندهای بیتدبیر را توصیف میکند که مانند گلی در آتش خجلت میسوزد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۷۴۱ - راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد
شورش دیوانه را زنجیر بیرون می دهد ۱
نیست از سنگین دلیها گر نگریم در وداع
زخم تیغ تیز خون را دیر بیرون می دهد ۲
شکر می گردد شکایت بر زبان عاشقان
می خورد خون، جوهر این شمشیر بیرون می دهد ۳
دایه هر خونی که از بدخویی طفلان خورد
از محبت در لباس شیر بیرون می دهد ۴
می شود صائب چو گل از آتش خجلت کباب
خنده را هرکس که بی تدبیر بیرون می دهد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.