این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، تقدیر، تلاش و ناامیدی میپردازد. شاعر از دلهایی که از جنون رها شدهاند، سنگینی ملامت، ناکامی در رسیدن به آرزوها، و تأثیر عشق بر طبیعت سخن میگوید. در پایان، او به خواننده یادآوری میکند که شکایت از تهیدستی بیفایده است و فلک به اندازه همت فرد به او میدهد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی این شعر ممکن است برای نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و تقدیر نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارند.
غزل ۲۷۳۵ - دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد
عالمی را مایه از سنگ ملامت می دهد ۱
گر نهالی را دهم از چشمه آیینه آب
از سیه بختی همان بار کدورت می دهد ۲
غنچه شو گر از هجوم عشقبازان درهمی
خنده گل بلبلان را بال جرأت می دهد ۳
حسن می خواهی نگاه گرم را معزول کن
باغبان اهل، گلشن را به غارت می دهد ۴
صائب از دست تهی تا کی شکایت می کنی؟
تنگدستی را فلک در خورد همت می دهد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.