این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عشق به عنوان نیرویی متعالی و رهاییبخش یاد میکند. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، عشق را به عنوان موضوع اصلی خود برمیشمارد و از تأثیرات آن بر جهان و انسان سخن میگوید. همچنین، مفاهیمی مانند جدایی، درد عشق، و جستجوی معنا در زندگی نیز در آن دیده میشود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و واژگان بهکار رفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند تا به طور کامل درک شوند.
غزل ۲۷۳۱ - عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود
وقت آن کس خوش که شغل عشق را پیدا نمود ۱
حسن شوخ از پرده پوشی می شود بی پرده تر
دختر رز خویش را در چادر مینا نمود ۲
سر بسر چشم غزالان چشم قربانی شده است
محمل لیلی مگر جولان درین صحرا نمود؟ ۳
حسن بالادست را مشاطه ای چون عشق نیست
تنگی آغوش قمری سرو را رعنا نمود ۴
مهربان شد آسمان از چرب نرمیهای من
نخل مومین ریشه محکم در دل خارا نمود ۵
خاک نیلی می شود از سایه دیوانه ام
بس که سنگ کودکان در پیکر من جا نمود ۶
برده است از کار دستم را جدایی، ورنه من
می توانستم شکایت نامه ها انشا نمود ۷
آشنا سوزست برق گوهر نایاب عشق
برنیاید هر که غواصی درین دریا نمود ۸
از سبک مغزی است سودای اقامت در جهان
کوه نتوانست پا قایم درین صحرا نمود ۹
تازه شد از سوده الماس داغ کهنه ام
این جواهر سرمه صائب چشم من بینا نمود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.