غزل ۲۷۳۱ - عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود

عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود
وقت آن کس خوش که شغل عشق را پیدا نمود ۱

حسن شوخ از پرده پوشی می شود بی پرده تر
دختر رز خویش را در چادر مینا نمود ۲

سر بسر چشم غزالان چشم قربانی شده است
محمل لیلی مگر جولان درین صحرا نمود؟ ۳

حسن بالادست را مشاطه ای چون عشق نیست
تنگی آغوش قمری سرو را رعنا نمود ۴

مهربان شد آسمان از چرب نرمیهای من
نخل مومین ریشه محکم در دل خارا نمود ۵

خاک نیلی می شود از سایه دیوانه ام
بس که سنگ کودکان در پیکر من جا نمود ۶

برده است از کار دستم را جدایی، ورنه من
می توانستم شکایت نامه ها انشا نمود ۷

آشنا سوزست برق گوهر نایاب عشق
برنیاید هر که غواصی درین دریا نمود ۸

از سبک مغزی است سودای اقامت در جهان
کوه نتوانست پا قایم درین صحرا نمود ۹

تازه شد از سوده الماس داغ کهنه ام
این جواهر سرمه صائب چشم من بینا نمود ۱۰