این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، تقدیر، رنج و تلاش در راه رسیدن به معشوق، و همچنین مفاهیم عرفانی و فلسفی میپردازد. شاعر از عناصری مانند چراغ، آب، آهن، گردباد، آیینه و گل برای بیان احساسات و اندیشههای خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۷۱۶ - در چراغ دیده من آب روغن می شود
بخت چون باشد چراغ از آب روشن می شود ۱
در تجرد رشته واری از تعلق سهل نیست
سوزنی در راه عیسی سد آهن می شود ۲
می توانم رفت سویش در لباس گردباد
گر غبار دل چنین پیراهن تن می شود ۳
دشمن آیینه بینش بود خط غبار
از غبار خط او چون چشم روشن می شود؟ ۴
خونبهای لاله نتوان خواست از باد سحر
خون عاشق کی و بال طرف دامن می شود؟ ۵
صائب از فریاد بلبل شد پریشان خاطرم
این سزای آن که از گلخن به گلشن می شود ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.