این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق الهی، فنا در ذات حق، و تحول درونی انسان میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند ذره و خورشید، یوسف و زلیخا، و کوه و صحرا استفاده کرده تا نشان دهد چگونه عشق الهی میتواند وجود انسان را متحول کند و او را از خودبینی و حجابهای ظاهری رها سازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی استعارهها و اشارات تاریخی (مانند داستان یوسف و زلیخا) ممکن است برای مخاطبان کمسنتر دشوار باشد.
غزل ۲۷۰۶ - هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود
ذره اینجا پرده خورشید تابان می شود ۱
در دل ما خاکساران عشق می گردد هوس
در سفال ما خس و خاشاک ریحان می شود ۲
عشق را گر اختیاری هست در واقع، چرا
چون زلیخا بد کند یوسف به زندان می شود؟ ۳
کوه و صحرا آمد از شور جنون ما به تنگ
تنگ جا بر سفره اینجا از نمکدان می شود ۴
در دیار ما که خودبینی حجاب مطلب است
چون شکست آیینه را طوطی سخندان می شود ۵
هر که معراج فنا را صائب آرد در نظر
چون شرر از صحبت آتش گریزان می شود ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.