این شعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، طبیعت، دنیاگریزی، و حکمت زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند غنچه، چشمهای شوخ، کوهکن، و گل برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند و بر اهمیت دوری از حرص دنیا و درک رازهای عشق تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۶۸۸ - آن لب رنگین سخن بی خواست گویا می شود
غنچه چون افتاد بازیگوش خود وا می شود ۱
حسن بالادست را مشاطه ای در کار نیست
چشمهای شوخ بی تعلیم گویا می شود ۲
کوهکن در بیستون چون تیشه سر بالا نکرد
کار چون شیرین فتد خودکار فرما می شود ۳
نیست از ما راه چندان تا جهان اتحاد
شست چون گرد ره از خود سیل دریا می شود ۴
روز بازار زرقلب است شبهای سیاه
بیشتر دلهای غافل خرج دنیا می شود ۵
در جوانی حرص دنیا از دل خود دور کن
ورنه از قد دو تا این غم دو بالا می شود ۶
مهر خاموشی نمی گردد حجاب راز عشق
بوی گل در زیر چندین پرده رسوا می شود ۷
می کشد قامت به آن نسبت نوای بلبلان
شاخ گل در بوستان چندان که رعنا می شود ۸
می تواند عشرت روی زمین در پرده کرد
هر که را داغ از درون چون لاله پیدا می شود ۹
برنمی دارد نظر صائب ز پشت پای خود
هر که چون نرگس درین گلزار بینا می شود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.