این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند عشق، صبر، رضا و تحول درونی سخن میگوید. با استفاده از تصاویر شعری مانند دل مصفا، سنگ مینا، یوسف و زلیخا، و خورشید و ذره، شاعر به بیان رابطه بین عاشق و معشوق و تحولات روحی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۸۴ - دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می شود
سنگ با آتش چو نرمی کرد مینا می شود ۱
ای نسیم بی مروت باددستی واگذار
صبح می سوزد نفس تا غنچه ای وا می شود ۲
چون رود بیرون ز باغ آن یوسف گل پیرهن
گل به دامنگیریش دست زلیخا می شود ۳
گرد عصیان بحر رحمت را نمی آرد به جوش
صاف گردد سیل چون واصل به دریا می شود ۴
خاکساران قدردان صحبت یکدیگرند
می جهم گردی اگر از دور پیدا می شود ۵
خیره می گردد نظر از پرتو خال رخش
ذره این بوم و بر خورشید سیما می شود ۶
با خیال یار صحبت داشتن خوش دولتی است
می برم غیرت بر آن عاشق که تنها می شود ۷
اینقدر کیفیت دیدار هم می بوده است؟
تا عرق از چهره اش گل کرد صهبا می شود ۸
صائب از اندیشه آن زلف و کاکل در گذر
فکر چون بسیار در دل ماند سودا می شود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.