این شعر از صائب تبریزی به بیان احساسات عاشقانه و عرفانی میپردازد. با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند مجنون و لیلی، خارهای بیابان، و جام می، شاعر درد فراق و اشتیاق را به تصویر میکشد. همچنین، اشاراتی به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند اسرار حکمت و عقل دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۶۴۹ - در بیابان خار اگر در پای مجنون می رود
جوی خون از دیده لیلی به هامون می رود ۱
برنمی گردد به ساغر می چو شد جزو بدن
کی ز خاطر یاد آن لبهای میگون می رود؟ ۲
گر نه از خلوت شود اسرار حکمت منکشف
چون می نارس چرا در خم فلاطون می رود؟ ۳
گردن افرازی به اوج اعتبار از عقل نیست
کرسی دار از ته پا زود بیرون می رود ۴
می شود عالم سیه صائب به چشم مهر و ماه
گر به این دستور آه ما به گردون می رود ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.