این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند خودشناسی، رهایی از تعلقات دنیوی، اهمیت عرفان و معرفت، و نقش انسان در جهان میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند کعبه، زمزم، مریم، عیسی، و جم برای بیان مضامین عمیق استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی سطح بالا، این متن را برای سنین بالاتر مناسب میکند.
غزل ۲۶۲۷ - آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود
کعبه دل را صفا از دیده پرنم بود ۱
از خودآرا، دست بر دنیا فشاندن مشکل است
در ته سنگ است هر دستی که با خاتم بود ۲
می کند عالم به چشم سوزن عیسی سیاه
تار و پود این جهان گر رشته مریم بود ۳
هر که نتواند زدوش خلق باری برگرفت
از گرانجانی حیاتش بار بر عالم بود ۴
صبح، وصل مهر تابان از دم جان بخش یافت
می شود روشن چراغش هر که صاحب دم بود ۵
غنچه خسبان بیخبر از راز عالم نیستند
کاسه زانوی اهل فکر، جام جم بود ۶
آن که اول شعر گفت آدم صفی الله بود
طبع موزون حجت فرزندی آدم بود ۷
هر که صائب نفس سرکش را نسازد زیردست
در حقیقت کمتر از زال است اگر رستم بود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.