این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، رنج، شهادت، غربت، و بیاعتنایی به دنیا میپردازد. شاعر از دردها و مصائب عاشقان سخن میگوید و اشاره میکند که چگونه برخی با بیمروتی رفتار میکنند، در حالی که عاشقان با شهامت و فداکاری در راه عشق و حقیقت قدم برمیدارند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی، انتقاد اجتماعی، و اشاره به رنج و شهادت است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
غزل ۲۶۰۶ - گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند
بلبل محجوب ما را بال جرأت می دهند ۱
حیرتی دارم که کافر نعمتان درد و داغ
چون به دست آه طومار شکایت می دهند؟ ۲
طفل طبعان چون مگس بر شهد جان چسبیده اند
تلخکامان جان شیرین را به رغبت می دهند ۳
خون ما را روز محشر شاهدی در کار نیست
لاله رخساران به خون ما شهادت می دهند ۴
دولت حسن غریب آسان نمی آید به دست
روزگاری خاکمال گرد غربت می دهند ۵
از برای عاقلان نزل بلا آماده اند
غافلان را سر به صحرای فراغت می دهند ۶
خضر راهت گر کنند از راهزن ایمن مباش
در خور بیداری اینجا خواب غفلت می دهند ۷
عاشقان در حسرت تیغ شهادت سوختند
آب این لب تشنگان را خوش به حکمت می دهند ۸
صائب آن جمعی که تحصیل مروت کرده اند
سر اگر خواهد به خصم بی مروت می دهند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.