این متن شعری است که به موضوعات عشق، عرفان، قناعت، و رنجهای زندگی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند پروانه و شمع، خورشید رخساران، و روز محشر استفاده میکند تا احساسات عمیق انسانی و مفاهیم فلسفی را بیان کند. همچنین، به اهمیت صحبت با افراد نیکسیرت و تأثیر آن در زندگی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۵۹۷ - هر کجا خوبان چراغ دلبری بر می کنند
شمع را پروانه، آتش را سمندر می کنند ۱
عشق را با ناتوانان التفات دیگرست
فربه انصافان شکار صید لاغر می کنند ۲
آه ازین خورشید رخساران که از تردامنی
از گریبان دگر هر صبح سر برمی کنند ۳
غافلان را عمر در امروز و فردا می رود
عارفان امروز را فردای محشر می کنند ۴
نامه پردازان در ایام فراق دوستان
با کدامین دست و دل یارب قلم سر می کنند ۵
در زمین پاک خرسندی قناعت پیشگان
خاک می لیسند و استغنا به شکر می کنند ۶
هوشیاران را غم ایام می سازد زبون
درد نوشان زود غم را خاک بر سر می کنند ۷
پخته شو تا روز محشر ایمن از دوزخ شوی
ورنه عود خام را در کار مجمر می کنند ۸
صحبت دریادلان صائب بهار رحمت است
موم را در یک نفس این قوم عنبر می کنند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.