این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و یأس شاعر از وضعیت موجود است. او از کوتاهی همت انسانها، بیحاصلی تلاشها، و دشواریهای راه طلب سخن میگوید. همچنین، اشارهای به خاموشی و حفظ اسرار دارد و از اشتباهات انسانها در تشخیص حقایق میگوید. در نهایت، شاعر از افول هنر و فرهنگ در زمان خود ابراز تأسف میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی، ناامیدی و انتقادهای اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و دانش بیشتری برای فهم کامل دارد.
غزل ۲۵۸۵ - نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟
کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟ ۱
دوری راه طلب از همت کوتاه ماست
چون بود شبگیر کوته، می شود منزل بلند ۲
دانه امید ما چون سر برون آرد زخاک؟
ابر تردستی نشد زین بحر بی حاصل بلند ۳
ما زبان شکوه را بر یکدگر پیچیده ایم
از رگ ما خون به صد نشتر شود مشکل بلند ۴
مهر بر لب زن که در خاموشی جاوید ماند
چون سپند آن کس که کرده آواز در محفل بلند ۵
خضر را ما سبزه این بوم و بر پنداشتیم
گردبادی هم نشد زین دشت بی حاصل بلند ۶
در زمان کلک صائب رفته رفته پست شد
بود اگر آوازه سحر از چه بابل بلند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.