غزل ۲۸۵۴ - برسید لکلک جان که بهار شد، کجایی؟

بِرَسید لَکْلَکِ جانْ که بهار شُد، کجایی؟
بِشِکُفت جُمله عالَم، گُل و بَرگِ جانْ فَزایی ۱

رُخِ یوسُفان بِبینی، که زِچاهْ سَر بَرآرَد
همه گُل رُخان بِبینی، که کنند خودنِمایی ۲

ثَمَراتِ دلْ شِکَسته، به درونِ خاکْ بَسته
بِگُشاده دیده، دیده زِبَلایِ دِیْ رَهایی ۳

خُضَر و سَمَن چو رِنْدان، بِشِکَسته‌اَند زندان
گُل و لاله شاد و خندان، زِسَعادتِ عَطایی ۴

همه مَریَمانِ کامل، همه بِکْر و گشته حامِل
بِنِموده عارفانْ دل، به جَنابِ کِبْریایی ۵

چو شکوفه کرد بُستان، زِرَهِ دَهَن چو مَستان
تو نَصیبِ خویش بِسْتان زِزَمانه، گَر زِمایی ۶

به مِثالِ گُربه هر یک، به دَهانْ گرفته کودک
سویِ مادرانِ گُلْشَن، به نِظاره چون نیایی؟ ۷

بِنِگَر به مُرغِ خوش پَر، چو خَطیب، فوقِ مِنْبَر
به ثَنا و حَمدِ داور بِگِرفته خوش نَوایی ۸