غزل ۲۵۸۱ - آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند

آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند
از شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند ۱

بوی خون می آید از فریاد دردآلود من
چون غباری کز زمین کربلا گردد بلند ۲

گوی چوگان فنا شد از تهی مغزی حباب
زود می ریزد بنایی کز هوا گردد بلند ۳

همت مردانه ما از دو عالم درگذشت
گرد این تیر سبکرو تا کجا گردد بلند ۴

موجه بحر خطر گردد دعای جوشنش
پایه تختی که از دست دعا گردد بلند ۵

اهل دولت زیردستان را فرامش می کنند
بر ندارد سایه خود چون هما گردد بلند ۶

چنگ خاموشم ولی همدست اگر باشد مرا
ناله ای از هر سر مویم جدا گردد بلند ۷

پیش راه حرص، پیری چوب نتواند گذاشت
بیشتر دست طمعکار از عصا گردد بلند ۸

می فتد شور قیامت در میان بلبلان
ناله پرشور صائب هر کجا گردد بلند ۹