این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به بیان عشق، رنج، و اشتیاق میپردازد. شاعر از غمزههای معشوق، دلهای افسرده، و عشق بیپایان سخن میگوید و با اشاره به داستانهای عاشقانهای مانند لیلی و مجنون و یوسف و زلیخا، عمق احساسات خود را نشان میدهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات تاریخی یا ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۲۵۷۰ - تا خدنگ غمزه بال و پر فشانی می کند
خون ما افسردگان رقص روانی می کند ۱
از تپیدن نیست فارغ، دل درون سینه ام
این شرر در سنگ مشق جانفشانی می کند ۲
ذوق عریانی مرا از خاک تا برداشته است
بر تنم پیراهن یوسف گرانی می کند ۳
گر به ظاهر لیلی از احوال مجنون غافل است
در لباس چشم آهو دیده بانی می کند ۴
ابر نیسان می کشد سر در گریبان صدف
کلک صائب هر کجا گوهرفشانی می کند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.