این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، سرشار از تصاویر و استعارههای پیچیده است. شاعر از عشق، درد فراق، طبیعت و مفاهیم عرفانی سخن میگوید. او از عناصری مانند گل، آهو، باده، و خال هندو برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
متن شعر دارای مفاهیم پیچیده و استعارههای عمیق است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و درد فراق ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۲۵۶۷ - غارت صبر از دلم آن آتشین رو می کند
گرمی خورشید گل را مفلس بو می کند ۱
چشم مجنون بس که از وحشی نگاهان پر شده است
چشم لیلی را خیال چشم آهو می کند ۲
آن که چون شبنم زگل بالین و بستر ساختی
این زمان چون غنچه بالین را ز زانو می کند ۳
چشم میگونی که من زان باده پیما دیده ام
درد می را در قدح بیهوشدارو می کند ۴
چون صبوحی کرده در گلشن درآیی عندلیب
خرده گل را سپند آن گل رو می کند ۵
حرف پهلودار اگر از خط چنین سر می زند
رفته رفته کار را با زلف یکرو می کند ۶
صائب از بخت سیاه خود ندارم شکوه ای
هر چه با من می کند آن خال هندو می کند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.