این شعر از حافظ است که به زیباییهای طبیعت، عشق، انتظار و رنجهای عاشقانه میپردازد. در آن از تشبیهات و استعارههای زیبا مانند گلشن، شمع، زلیخا و یوسف استفاده شده است. همچنین، مفاهیمی مانند تنهایی، غم و موانع زندگی نیز در آن دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارهها نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
غزل ۲۵۶۱ - دیده ها را چهره گلرنگ گلشن می کند
روی آتشناک، شمع کشته روشن می کند ۱
بی حجابی بر فروغ حسن باد صرصرست
شرم، خوبی را چراغ زیر دامن می کند ۲
خانه چشم زلیخا شد سفید از انتظار
بوی پیراهن به کنعان خانه روشن می کند ۳
می شوند از گرمخونی آشنا، بیگانگان
بر چراغ لاله شبنم کار روغن می کند ۴
دردمندان را حصار آهنی در کار نیست
داغ چون پیوست با هم، کار جوشن می کند ۵
غافل است از پای خواب آلود من در زیر سنگ
آن که از کویش مرا تکلیف رفتن می کند ۶
سرکشی و ناز را بر طاق نسیان می نهی
گر خبر یابی که تنهایی چه با من می کند ۷
می دهد میدان به سیل تندرو از سادگی
کوته اندیشی که همواری به دشمن می کند ۸
دیده باریک بین را می شود مویی حجاب
رشته عالم را سیه در چشم سوزن می کند ۹
قامت خم می شود مانع ز رفتن عمر را
سنگ اگر لنگر در آغوش فلاخن می کند ۱۰
می کند با اهل دل صائب سپهر نیلگون
آنچه با آیینه تاریک، گلخن می کند ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.