غزل ۲۵۵۱ - سیرچشمی تنگدستان را توانگر می کند

سیرچشمی تنگدستان را توانگر می کند
موم را این بحر گوهر خیز عنبر می کند ۱

داغ دارد سینه ام را بیقراریهای دل
این سپند شوخ خون در چشم مجمر می کند ۲

لعل سیرابش کجا دارد غم لب تشنگان؟
چشمه حیوان کجا یاد سکندر می کند؟ ۳

عندلیب از بیقراری سینه می مالد به خار
شبنم بی شرم گل بالین و بستر می کند ۴

می دهد اهل نظر را بر سر خود عشق جای
از حباب این بحر گوهرخیز افسر می کند ۵

تا غبار خط لب لعل ترا در بر کشید
گوهر از گرد یتیمی خاک بر سر می کند ۶

چشم زار ما نخواهد ماند زیر دست و پای
شوق خرمن مور ما را صاحب پر می کند ۷

این چه حسن عالم آشوب است کز هر جلوه ای
صفحه آیینه را صحرای محشر می کند ۸

لامکان سیران خبر دارند از پرواز ما
شعله ما رقص در بیرون مجمر می کند ۹

این جواب آن غزل صائب که می گوید مثال
عالمی را یک نگاه گرم کافر می کند ۱۰