این متن شعری است که به موضوعات خودسازی، عشق، عرفان، و طبیعت میپردازد. در آن از استعارههایی مانند آتش، آیینه، و بلبل برای بیان مفاهیم عمیق انسانی و روحانی استفاده شده است. شاعر به رفتارهای انسانی مانند خودنمایی، زبانبازی، و سبکسری اشاره میکند و پیامدهای آنها را بیان مینماید.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۲۵۳۹ - هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کند
خانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند ۱
همچو اخگر زود خاکسترنشین خواهد شدن
هر سبک مغزی که چون آتش سرافرازی کند ۲
هر که خواهد بر سر زانوی خوبان جای خود
به که چون آیینه چندی خانه پردازی کند ۳
غوطه در خون شفق زد مهر از تیغ زبان
این سزای آن که با عالم زبان بازی کند ۴
آهوان را وحشت مجنون زوحشت توبه داد
چون بود میدان تهی هر کس سبکتازی کند ۵
شد کف خاکستری بلبل زسوز ناله ام
وای بر خاری که با آتش زبان بازی کند ۶
آن که از آیینه می پوشید رخسار از حیا
این زمان در ساغر می چهره پردازی کند ۷
خودنمایی لازم نودولتان افتاده است
خون چو گردد مشک ناچارست غمازی کند ۸
دلربایی شیوه هر مرغ کوته بال نیست
نقش بندد بر زمین کبکی که شهبازی کند ۹
بلبلان چون غنچه بر لب مهر خاموشی زنند
در گلستانی که صائب نغمه پردازی کند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.