این متن شعری است که به موضوعاتی همچون ناپایداری زندگی، بیعدالتیهای جهان، رفتارهای ناپسند انسانها و تأثیرات منفی برخی صفات اخلاقی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند تلخی زندگی، بیتفاوتی سپهر سنگدل، کوتهاندیشی و بخیلبودن انتقاد میکند و بر اهمیت رعایت اصول اخلاقی تأکید دارد.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که برای درک عمیقتر آن، مخاطب نیاز به تجربه و شناخت کافی از مسائل اجتماعی و اخلاقی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناپایداری زندگی و بیعدالتی ممکن است برای سنین پایینتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۲۵۲۵ - آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند
شور اشک من نمک در دیده انجم کند ۱
از بهشت جاودان آورد آدم را برون
تا چه با اولاد آدم خوردن گندم کند ۲
هر که را پهلوی چربی هست از خوان نصیب
از مروت نیست پهلو خالی از مردم کند ۳
زندگی را تلخ سازد پختگی بر کاملان
باده تا نارس بود جوش طرب در خم کند ۴
نیک و بد یکسان بود پیش سپهر سنگدل
نیست ممکن آسیا فرق جو از گندم کند ۵
پرده ناموس خود را می درد بیش از کسان
کوته اندیشی که چون عقرب علم از دم کند ۶
می تواند چین ز ابروی بخیلان دور کرد
هر که با دندان گره باز از دم کژدم کند ۷
از صراط المستقیم شرع پا بیرون منه
چون گسست از رشته سوزن زود خود را گم کند ۸
نیست صائب مطلب هر کس که شهرت از سلوک
در زمین نرم چون ریگ روان پی گم کند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
خلیی عالیه