این شعر از صائب تبریزی به توصیف عشق، رنجهای عاشقان و مفاهیم عرفانی میپردازد. با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند بار کوه قاف، عنقا، مسیحا و لیلی، شاعر به بیان دشواریهای راه عشق و حسرتهای عاشقان در عین وصال میپردازد. همچنین، اشاراتی به طبیعت و نمادهای آن مانند سرو و آهوان دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات و استعارههای بهکار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۵۰۸ - دامن آنها کز گرانجانان دنیا می کشند
بار کوه قاف آسان همچو عنقا می کشند ۱
همچو بار طرح می باشند بر دلها گران
شوره پشتانی که دست از کار دنیا می کشند ۲
می کشند آنان که خار از پاچو سوزن خلق را
سر برون از یک گریبان با مسیحا می کشند ۳
می دهندش همچو مژگان جا به چشم خویشتن
عاشقان گر خار راه عشق از پا می کشند ۴
حسرت عشاق افزون می شود در عین وصل
موجها خمیازه در آغوش دریا می کشند ۵
گرچه لیلی عمرها شد تا ازین صحرا گذشت
آهوان گردن همان بهر تماشا می کشند ۶
داده ام تا نسبت آن قامت موزون به سرو
قمریان از جلوه اش ناز دو بالا می کشند ۷
نیست صائب رنگی از می زاهدان خشک را
گردنی از دور گاهی همچو مینا می کشند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.