این شعر از صائب تبریزی به بیان دردهای عشق و رنجهای دل میپردازد. شاعر از بیتوجهی معشوق و غفلت اطرافیان شکایت دارد و خود را ناتوان در رسیدن به مقصود میبیند. همچنین، به موضوعاتی مانند عجز انسان در برابر تقدیر و انتقاد از کفر و دین ظاهری اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی موجود در شعر برای درک و تحلیل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و اجتماعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۲۴۸۶ - شوخ چشمان درد بیش و کم به دل افزوده اند
ورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده اند ۱
شور محشر را صفیر نی تصور می کنند
این سیه مستان غفلت بس که خواب آلوده اند ۲
هر که دید آن خالها بر دور چشم یار، گفت
این غزالان بین که برگرد حرم آسوده اند ۳
کیستم من تا به گرد محمل لیلی رسم؟
برق و باد از دور گردان قدم فرسوده اند ۴
با چنین عجزی که بیکاری نمی آید زما
کار دنیا را و عقبی را به ما فرموده اند ۵
این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم
بر بنا گوشت مثال کفر و دین بنموده اند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.