غزل ۲۸۴۴ - تو که‌یی درین ضمیرم، که فزون‌تر از جهانی؟

تو کِه‌یی دَرین ضَمیرم، که فُزون‌تَر از جهانی؟
تو که نُکتهٔ جهانی، زِچه نُکته می‌جَهانی؟ ۱

تو کُدام و من کُدامَم؟ تو چه نام و من چه نامَم؟
تو چه دانهٔ من چه دامَم؟ که نه اینی و نه آنی ۲

تو قَلَم به دست داریّ و جهان چو نَقْش پیشَت
صِفَتیش می‌نِگاری، صِفَتیش می‌سِتانی ۳

چو قَلَم زِدست بِنْهی، بِدَهیش بی‌قَلَم تو
صِفَتی که نور گیرد زِ خِطاب لَنْ تَرانی ۴

تَن اگرچه در دَوادو اثرِ نشانِ جان است
بِنَمانَد از لَطافَت رُخِ جانْ بدین نشانی ۵

سُخَن و زبان اگرچه که نشان و فیضِ حَقّ است
به چه مانَد این زَبانه؟ به فَسانهٔ زبانی ۶

گُل و خار و باغ اگرچه اثری‌ست زِآسْمان‌ها
به چه مانَد این حَشیشی به جَمالِ آسْمانی؟ ۷

وَگَر آسْمان و اَخْتَر، دَهَدَت نشانِ جانان
به چه مانَد این دو فانی به جَلالَتِ مَعانی؟ ۸

بِفُروز آتشی را که دَرو نشان بِسوزد
به نِشان رَسی تو آن دَمْ که تو بی‌نشانْ بِمانی ۹

هَجَرَالْحَبیبُ رُوحی وَهُما بِلا مَکانٍ
حُجِبا عَنِ الْمَدارِکْ لِنهایةِ التَّدانی ۱۰

وَ هَواءُهُ رَبیعٌ نَضَرَتْ بِهِ جِنانٌ
وَجِنانُهُ مُحیطٌ وَجِنانُهُ جَنانی ۱۱