این شعر از صائب تبریزی بیانگر ناامیدی و اندوه ناشی از عشق نافرجام، گذرایی عمر و بیقراری انسان در جستجوی آرامش است. همچنین اشارهای به نامآوری نیکان و ناتوانی انسان در برابر تقدیر دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، مانند ناامیدی، عشق نافرجام و تقدیر، برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۴۶۱ - از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند
روی مه ناشسته در سرچشمه خورشید ماند ۱
عمر کوته می شود از دستگیری پایدار
در بساط زندگانی خضر از آن جاوید ماند ۲
بیقراری خاک را وقت است بردارد زجای
بس که در زیر زمین دلهای پرامید ماند ۳
از اثر دور نکونامان نمی گردد تمام
در جهان از فیض جام آوازه جمشید ماند ۴
ناخن تدبیر سر از کار ما بیرون نبرد
زیر ابر تیره پنهان این هلال عید ماند ۵
حسن نتوانست کردن خط مشکین را علاج
آخر این ابر تنک بر چهره خورشید ماند ۶
صائب از داغ عزیزان خضر روز خوش ندید
وای بر آن کس که در قید جهان جاوید ماند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.