این شعر از صائب تبریزی بیانگر دردها و رنجهای شاعر است که از عشق، انتظار، ملامت و جدایی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند زخم گل، بلبل خجلت، سنگ ملامت و شمع مزار، احساسات عمیق خود را بیان میکند. او از عقلگریزی در عشق، انتظارهای بیپایان و رنجهای ناشی از فراق مینالد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۴۴۵ - زخم گل آب از نوای آبدارم می کشد
شور بلبل خجلت از جوش بهارم می کشد ۱
از مروت نیست مجنون مرا عاقل شدن
در سر هر کوچه طفلی انتظارم می کشد ۲
گرچه دامن بر ثمر چون سرو و بید افشانده ام
همچنان سنگ ملامت زیر بارم می کشد ۳
وحشیی کز سایه خود خانه می سازد جدا
اینقدر دنبال خود یارب چه کارم می کشد؟ ۴
روی سختی کز دل چون آهن او دیده ام
گر شوم در سنگ پنهان، چون شرارم می کشد ۵
شد نمایان زخمم از سیر خیابان بهشت
دل به سیر کوچه باغ زلف یارم می کشد ۶
چون توانم پای در دامن چو بیدردان کشید؟
خار صحرای ملامت انتظارم می کشد ۷
آن که دامن بر چراغ عمر من زد، این زمان
آستین بر گریه شمع مزارم می کشد ۸
صائب آن نخل برومندم که در فصل خزان
خون گل گردن ز جیب شاخسارم می کشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.