این متن شعری است که مفاهیمی مانند قناعت، امید، تلاش و عدالت را بیان میکند. با استفاده از تمثیلهای مختلف مانند مورچه و سلیمان، بید و گیاهان، و داستانهای تاریخی مانند منصور دار و پیر کنعان، شاعر به انتقال پیامهای اخلاقی و عرفانی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تمثیلها و اشارههای تاریخی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۴۱۱ - از حریص افزون به قانع فیض احسان می رسد
روزی مور از شکرخند سلیمان می رسد ۱
حاصل عالم بود از قانعان، کز کشتزار
هر چه از موران زیاد آید به دهقان می رسد ۲
بید می گردد پس از خشکی برومند از نبات
از سر منصور دار آخر به سامان می رسد ۳
حلقه درگاه امیدست چشم انتظار
بوی پیراهن به داد پیر کنعان می رسد ۴
حسن را دارد سپند از چشم بدبینان نگاه
ناله بلبل به فریاد گلستان می رسد ۵
وصل می خواهی، تلاش خاکساری کن که گرد
تا نفس را راست می سازد به دامان می رسد ۶
تیره روزان خوب می دانند صائب قدر هم
شام زلف آخر به فریاد غریبان می رسد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.