این متن شعری است که از مضامینی مانند عشق، اضطراب، ایمان و ناامیدی سخن میگوید. شاعر از دل مضطرب، دریاهای پرتلاطم، زلفهای مشکبیز و زخمهای ناسور یاد میکند و به عشق و فداکاری اشاره دارد. همچنین، از فراموشی و درماندگی نیز سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژهها و تصاویر مانند 'زخم کافر' و 'خون منصور' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۲۳۸۴ - می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد
ناخدا را شور دریا بر سر شور آورد ۱
چین زلف مشک بیزی کو، که از تحریک او
زخم کافر نعمتم ایمان به ناسور آورد ۲
بی ادب پروانه ای دارم که جذب همتش
موکشان صد شعله را از خلوت طور آورد ۳
در خم دام فراموشی به خود درمانده ایم
دانه ای از بهر مرغ ما مگر مور آورد ۴
هر شرابی نیست صائب با دماغم سازگار
عشق کو تا جرعه ای از خون منصور آورد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.