این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، آزادی، و معنویت میپردازد. شاعر از عناصری مانند باران، گل، و پرندگان برای بیان مفاهیم عمیق انسانی استفاده کرده است. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی و فلسفی مانند قیامت و مصفا کردن دل نیز دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. درک این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی و ظرافتهای زبانی دارد.
غزل ۲۳۶۰ - روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد
زاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد ۱
تا رگ ابر بهار و رشته باران بجاست
چنگ عشرت را به قانون می توانی ساز کرد ۲
گلعذاران از هوا گیرند چشم پاک را
پیش شبنم بی تکلف گل گریبان باز کرد ۳
نیست ممکن تا به دامان قیامت دوختن
بر گریبانی که زور عشق دست انداز کرد ۴
داشت بی شیرازه آزادی پر و بال مرا
جمع خود را کبک من در چنگل شهباز کرد ۵
نخل نورس در زمین پاک قامت می کشد
دامن مریم مسیحا را فلک پرواز کرد ۶
نیست کار هر کسی دل را مصفا ساختن
باخت چشم آن کس که این آیینه را پرداز کرد ۷
وعده دیدار را محشر نقاب دیگرست
گر به قدر حسنخواهی بر اسیران ناز کرد ۸
لوح تعلیم است صائب سینه روشندلان
صحبت آیینه طوطی را سخن پرداز کرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.