این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، بیزبانی، بیخودی، و تحول درونی میپردازد. شاعر از تأثیر عشق بر زندگی خود سخن میگوید و چگونه این عشق او را از رنجها رهایی بخشیده و مسیر دشوار زندگی را هموار کرده است. همچنین، به مفاهیمی مانند خودفروشی، آزادگی، و ارزش سکوت در برابر اظهار درد اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی سنگین، نیاز به درک نسبی از فلسفه و عرفان برای درک کامل معانی شعر.
غزل ۲۳۵۴ - مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد
دامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد ۱
از زبان پیوسته خاری بود در پیراهنم
بی زبانی دامنم را پرگل بی خار کرد ۲
نیستی بر خاطر آزاده من بار بود
زندگی را عشق او بر گردن من بار کرد ۳
می تواند جذبه مجنون صحرا گرد من
کعبه را چون محمل لیلی سبکرفتار کرد ۴
سنگلاخ آفرینش داشت با من کارها
بیخودی این راه ناهموار را هموار کرد ۵
مستی غفلت زخواب نیستی بالاترست
گوشمال حشر نتواند مرا بیدار کرد ۶
دست می شستند از ما چاره جویان جهان
درد خود را می توانستیم اگر اظهار کرد ۷
آتشی کز عشق شیرین در دل فرهاد هست
بیستون را می تواند زر دست افشار کرد ۸
خودفروشی با کمال بی نیازی مشکل است
آب شد تا یوسف ما روی در بازار کرد ۹
گر نداری چون هوسناکان تمنای دگر
می توان سیر چمن از رخنه دیوار کرد ۱۰
هر که صائب چون هوسناکان تکلف پیشه ساخت
زندگی و مرگ را بر خویشتن دشوار کرد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.