این متن شعری است که به مضامینی مانند آزادی، مقاومت در برابر سختیها، یادآوری دوستان در روزهای خوب، و تأثیر استادان و معلمان در زندگی میپردازد. همچنین، اشاراتی به طبیعت و مفاهیم فلسفی مانند نومیدی و امید دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند نومیدی و آزادی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۲۳۵۲ - مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کرد
سرو را یک مصرع از قید خزان آزاد کرد ۱
ما دل خود را به نومیدی تسلی داده ایم
ورنه مطلب را به همت می توان ایجاد کرد ۲
خط آزادی گرفت از گوشمال روزگار
هر که روی خویش وقف سیلی استاد کرد ۳
داغ دشمنکامی از دوران کم فرصت ندید
دوستان را هر که در ایام دولت یاد کرد ۴
می زند زخم نمایان موج جوهر در دلم
کاوش مژگان چه با این بیضه فولاد کرد ۵
یادی از صاحب کمالی می دهد اظهار نقص
لاف شاگردی مرا شرمنده استاد کرد ۶
روی سرو از سیلی بال تذروان شد کبود
سنبل زلف تو تا پیوند با شمشاد کرد ۷
از شکار لاغرم فربه نشد پهلوی دام
ناتوانیها مرا شرمنده صیاد کرد ۸
شست آب زندگی از چهره اش گرد سفر
هر که دیوار یتیمی را چو خضر آباد کرد ۹
شد به اندک فرصتی سرخیل ارباب سخن
هر که از روح فغانی صائب استمداد کرد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.