غزل ۲۳۳۶ - چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد

چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد
در پی آزار زخم چشم سوزن می پرد ۱

شعله آتش اگر سیلی خور خوی تو نیست
از چه رودایم چراغ از چشم گلخن می پرد؟ ۲

داغ ناسور مرا تحریک کس در کار نیست
آتش ما کی به بال طرف دامن می پرد؟ ۳

فتنه دستی زآستین برکرد کاندر شهر و کوی
بی محرک سنگ از چنگ فلاخن می پرد ۴

بلبل ما چون کند آهنگ دوری از چمن
آب و رنگ اعتبار از روی گلشن می پرد ۵

صائب از نظاره ات گلزار اگر شد دور نیست
در تماشای تو رنگ از روی گلشن می پرد ۶