غزل ۲۳۳۰ - عشق اول ناتوانان را به منزل می برد

عشق اول ناتوانان را به منزل می برد
خار و خس را زودتر دریا به ساحل می برد ۱

نیست سامان تماشا صفحه ننوشته را
چهره خوبان نوخط بیشتر دل می برد ۲

بر هدف دستی ندارد تیر، بی زور کمان
همت پیران جوانان را به منزل می برد ۳

صبر اگر یک دم عنانداری کند پروانه را
بیقراری شمع را بیرون ز محفل می برد ۴

سبز از زهر ندامت می شود صائب پرش
هر که چون طوطی سخن بیرون زمحفل می برد ۵