این شعر از صائب تبریزی به موضوعات فلسفی مانند گذرایی زندگی، سختیهای راه، و نگرش به مرگ میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند «کشتی از خشکی به دریای گهر» و «راه بیپایان»، به بیثباتی دنیا و دشواریهای سفر زندگی اشاره میکند. همچنین، او به پذیرش سرنوشت و صلح درونی در برابر ناملایمات زندگی تأکید دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مضامین مرتبط با مرگ و رنج نیاز به بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۳۲۴ - رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد
کشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد ۱
راه بی پایان و ما بی برگ و همراهان خسیس
با کدامین توشه این ره را بسر خواهیم برد ۲
می کند بیتابی دل پیروان را پیشرو
ما به منزل رخت پیش از راهبر خواهیم برد ۳
در بهاران سر چرا از بیضه بیرون آوریم؟
در خزان چون سر به زیر بال و پر خواهیم برد ۴
با خمار آن به که صلح از باده گلگون کنیم
چون ازین میخانه آخر دردسر خواهیم برد ۵
دیگران در خاک اگر سازند صائب زر نهان
ما به زیر خاک رخسار چو زر خواهیم برد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.