غزل ۲۳۲۲ - دل عبث چندین تقدیر الهی می تپد

دل عبث چندین تقدیر الهی می تپد
می شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد ۱

ز اضطراب دل دمی در سینه ام آرام نیست
بحر بر هم می خورد چندان که ماهی می تپد ۲

نیست آسان بحر را در کوزه پنهان ساختن
عارفان را دل به اسرار الهی می تپد ۳

برق اگر گردد به گرد کعبه نتواند رسید
رهنوردی را که دل بر هر سیاهی می تپد ۴

چشم بد بسیار دارد در کمین اسرار عشق
کاه را پیوسته دل بر رنگ کاهی می تپد ۵

بی زران از دستبرد رهزنان آسوده اند
غنچه را دل از نسیم صبحگاهی می تپد ۶

پرتو خورشید چون تیغ از نیام آرد برون
ذره را در سینه دل خواهی نخواهی می تپد ۷

تحفه جرمی به دست آور که در دیوان عفو
جان معصومان ز جرم بیگناهی می تپد ۸

این جواب آن غزل صائب که می گوید ملک
نور در ظلمت، سفیدی در سیاهی می تپد ۹