این شعر از صائب تبریزی به مضامینی مانند تقدیر الهی، اضطراب دل، عرفان، عشق، و رازهای الهی میپردازد. شاعر از تشبیهات زیبایی مانند ماهی در دریا، ذره در پرتو خورشید، و غنچه در نسیم صبحگاهی استفاده میکند تا مفاهیم عمیق روحانی و عرفانی را بیان کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۳۲۲ - دل عبث چندین تقدیر الهی می تپد
می شود قلاب محکمتر چو ماهی می تپد ۱
ز اضطراب دل دمی در سینه ام آرام نیست
بحر بر هم می خورد چندان که ماهی می تپد ۲
نیست آسان بحر را در کوزه پنهان ساختن
عارفان را دل به اسرار الهی می تپد ۳
برق اگر گردد به گرد کعبه نتواند رسید
رهنوردی را که دل بر هر سیاهی می تپد ۴
چشم بد بسیار دارد در کمین اسرار عشق
کاه را پیوسته دل بر رنگ کاهی می تپد ۵
بی زران از دستبرد رهزنان آسوده اند
غنچه را دل از نسیم صبحگاهی می تپد ۶
پرتو خورشید چون تیغ از نیام آرد برون
ذره را در سینه دل خواهی نخواهی می تپد ۷
تحفه جرمی به دست آور که در دیوان عفو
جان معصومان ز جرم بیگناهی می تپد ۸
این جواب آن غزل صائب که می گوید ملک
نور در ظلمت، سفیدی در سیاهی می تپد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.