این شعر از صائب تبریزی بیانگر دردها و رنجهای عاشقانه، ناامیدی از دنیا و مردم آن، و همچنین امید به توکل و بخشش الهی است. شاعر از عشق نافرجام، بیوفایی دنیا، و سنگدلی مردم شکایت میکند، اما در عین حال به توکل بر خدا و امید به بیداری بخت اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد.
غزل ۲۳۱۴ - ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟
پشت نتوان بهر زخم خار بر گلزار داد ۱
چون مرا می سوختی آخر به داغ دور باش
چون سپند اول نبایستی به محفل بار داد ۲
بهر دنیا با خسیسان چرب نرمی مشکل است
بوسه بهر گنج نتوان بر دهان مار داد ۳
از دم گرم توکل می شود صاحب چراغ
هر که پشت خویش چون محراب بر دیوار داد ۴
شکوه مغرور ما بر خامشی آورد زور
هر قدر ما را سپهر سنگدل آزار داد ۵
آن که می بخشد به خون مرده صائب زندگی
می تواند بخت ما را دیده بیدار داد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.