این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق بیپروا، رنجهای ناشی از آن و بیاختیاری انسان در برابر جذبههای عشق اشاره دارد. شاعر از نمادهایی مانند دریا، موج، حباب، شبنم و گل استفاده کرده تا حالات روحی و عاطفی انسان را در مواجهه با عشق توصیف کند. همچنین، متن به صبر، رازداری و تلاش برای یافتن راهحل در برابر مشکلات عشق اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و نمادین موجود در شعر نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۲۳۱۱ - از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد
پرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد ۱
عشق بی پروا دماغ خانه آرایی نداشت
این گره در کار دریا از حباب ما فتاد ۲
صبر نتوانست پیچیدن عنان راز عشق
این شرر آخر برون از سینه خارا فتاد ۳
چاره جوییهای غمخواران مرا بیچاره کرد
این گره در کار من از سوزن عیسی فتاد ۴
روی گرم لاله و آغوش گل زندان اوست
هر که چون شبنم به فکر عالم بالا فتاد ۵
در جهان ساده لوحی رهبری در کاری نیست
خضر شد هر کس که در دامان این صحرا فتاد ۶
می کند در سنگ خارا داغ تنهایی اثر
بیستون خاموش شد تا کوهکن از پا فتاد ۷
سالها خون خوردن و خامش نشستن سهل نیست
عمر اگر باشد، فلک خواهد به فکر ما فتاد ۸
اختیاری نیست صائب اضطراب ما زعشق
دست و پایی می زند هر کس که در دریا فتاد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.